Wyzna­nie wia­ry nicejsko-konstantynopolitańskie

Kategorie: Źródła i cytaty

Tzw. sym­bol kon­stan­ty­no­po­li­tań­ski (ory­gi­nal­ny tytuł to „Wyzna­nie wia­ry 150 Ojców”) jest kre­dem sfor­mu­ło­wa­nym pod­czas obrad I Sobo­ru Kon­stan­ty­no­po­li­tań­skie­go w 381 r. Jego tekst prze­cho­wa­ny został w jęz. grec­kim w doku­men­tach sobo­ro­wych. Sta­no­wi on roz­wi­nię­cie „Wyzna­nia 318 Ojców”, zwa­ne­go czę­sto sym­bo­lem nicej­skim, sfor­mu­ło­wa­ne­go na poprzed­nim sobo­rze w Nicei w 326 r.

Fragment mapy przedstawiający Niceę, starożytne greckie miasto w północno-zachodniej Anatolii, w Bitynii, gdzie odbył się pierwszy sobór powszechny.

„Wie­rzy­my[1] w jed­ne­go Boga Ojca Wszech­mo­gą­ce­go, Stwo­rzy­cie­la nie­ba i zie­mi, wszyst­kich rze­czy widzial­nych i nie­wi­dzial­nych; i w jed­ne­go Pana Jezu­sa Chry­stu­sa, syna Boże­go jed­no­ro­dzo­ne­go, zro­dzo­ne­go z Ojca przed wszyst­ki­mi wie­ka­mi, świa­tłość ze świa­tło­ści, Boga praw­dzi­we­go z Boga praw­dzi­we­go, zro­dzo­ne­go a nie uczy­nio­ne­go, współ­istot­ne­go Ojcu, przez któ­re­go wszyst­ko się sta­ło; któ­ry dla nas ludzi i dla nasze­go zba­wie­nia zstą­pił z nie­ba i przy­jął cia­ło za spra­wą Ducha Świę­te­go z Maryi Dzie­wi­cy i stał się czło­wie­kiem. Został ukrzy­żo­wa­ny za nas pod Pon­cju­szem Piła­tem, poniósł mękę i został pogrze­ba­ny i zmar­twych­wstał trze­cie­go dnia według Pisma, i wstą­pił do nie­ba i sie­dzi po pra­wi­cy Ojca, i zno­wu przyj­dzie w chwa­le sądzić żywych i umar­łych, któ­re­go pano­wa­niu nie będzie koń­ca. I w Ducha Świę­te­go, Pana i Oży­wi­cie­la, któ­ry od Ojca[2] pocho­dzi, któ­re­go nale­ży czcić i wiel­bić wraz z Ojcem i Synem, któ­ry prze­ma­wiał przez pro­ro­ków. W jeden świę­ty, powszech­ny i apo­stol­ski Kościół. Wyzna­je­my jeden chrzest dla odpusz­cze­nia grze­chów.[3] Ocze­ku­je­my zmar­twych­wsta­nia umar­łych i życia w przy­szłym wie­ku. Amen.”[4]

Przypisy

  1. Tekst poda­ny czar­ną czcion­ką pokry­wa się z tek­stem wyzna­nia apo­stol­skie­go, wyróż­nio­ne sfor­mu­ło­wa­nia zosta­ły doda­ne przez Sobo­ry Nicej­ski i Kon­stan­ty­no­po­li­tań­ski w celu dopre­cy­zo­wa­nia myśli.
  2. „Któ­ry od Ojca pocho­dzi“ – tra­dy­cja kato­lic­ka i pro­te­stanc­ka doda­je „i Syna“ – łac. filio­que. Naj­wcze­śniej­sza zna­na wer­sja łaciń­ska zawie­ra­ją­ca filio­que pocho­dzi z 589r.
  3. „Jeden chrzest dla odpusz­cze­nia grze­chów“. Jest to cytat z Dz 2,38: „Nawróć­cie się – powie­dział do nich Piotr – i niech każ­dy z was ochrzci się w imię Jezu­sa Chry­stu­sa na odpusz­cze­nie grze­chów waszych, a weź­mie­cie w darze Ducha Świę­te­go“. Nie chrzest jest przy­czy­ną odpusz­cze­nia grze­chów, ale nawró­ce­nie wyni­ka­ją­ce z wia­ry, wyra­ża­ją­ce się w prze­strze­ga­niu nauki Chry­stu­sa. Por. Mt 28,19–20, Rz 6,3–11.
  4. Pol­ski prze­kład sym­bo­lu kon­stan­ty­no­po­li­tań­skie­go pocho­dzi z opra­co­wa­nia „Doku­men­ty Sobo­rów Powszech­nych“, WAM 2001, t.I, s. 69.


Tekst poda­ny czar­ną czcion­ką pokry­wa się z tek­stem wyzna­nia apo­stol­skie­go, wyróż­nio­ne sfor­mu­ło­wa­nia zosta­ły doda­ne przez Sobo­ry Nicej­ski i Kon­stan­ty­no­po­li­tań­ski w celu dopre­cy­zo­wa­nia myśli.

„Któ­ry od Ojca pocho­dzi“ – tra­dy­cja kato­lic­ka i pro­te­stanc­ka doda­je „i Syna“ – łac. filio­que. Naj­wcze­śniej­sza zna­na wer­sja łaciń­ska zawie­ra­ją­ca filio­que pocho­dzi z 589r.

„Jeden chrzest dla odpusz­cze­nia grze­chów“. Jest to cytat z Dz 2,38: „Nawróć­cie się – powie­dział do nich Piotr – i niech każ­dy z was ochrzci się w imię Jezu­sa Chry­stu­sa na odpusz­cze­nie grze­chów waszych, a weź­mie­cie w darze Ducha Świę­te­go“. Nie chrzest jest przy­czy­ną odpusz­cze­nia grze­chów, ale nawró­ce­nie wyni­ka­ją­ce z wia­ry, wyra­ża­ją­ce się w prze­strze­ga­niu nauki Chry­stu­sa. Por. Mt 28,19–20, Rz 6,3–11.

Pol­ski prze­kład sym­bo­lu kon­stan­ty­no­po­li­tań­skie­go pocho­dzi z opra­co­wa­nia „Doku­men­ty Sobo­rów Powszech­nych“, WAM 2001, t.I, s. 69.