Apo­stol­skie wyzna­nie wia­ry (skład apostolski)

Kategorie: Źródła i cytaty

Tzw. Sym­bol Apo­stol­ski jest jed­nym z naj­star­szych chrze­ści­jań­skich wyznań wia­ry prze­ka­za­nych przez źró­dła pisa­ne. Pocho­dzi być może z II w. po Chry­stu­sie, przy­pusz­czal­nie był for­mu­łą chrzciel­ną sto­so­wa­ną w Rzy­mie. Nazwę Sym­bol Apo­stol­ski nadał tek­sto­wi Ambro­ży z Medio­la­nu w II poł. IV w. Tekst poda­ny czar­ną czcion­ką znaj­du­je się w star­szej, łaciń­skiej wer­sji, frag­men­ty wyróż­nio­ne znaj­du­ją się w póź­niej­szej wer­sji greckiej.

Starożytny zwój rozwinięty na stole z płonącą świecą i kilkoma innymi starymi księgami. Obraz przedstawia starożytną treść wiary zawartą w Wyznaniu Apostolskim.

„Wie­rzę w Boga, Ojca wszech­mo­gą­ce­go, Stwo­rzy­cie­la nie­ba i zie­mi.
I w Jezu­sa Chry­stu­sa, Syna Jego jedy­ne­go, Pana nasze­go, któ­ry się począł z Ducha Świę­te­go, naro­dził się z Maryi Pan­ny. Umę­czon pod Ponc­kim Piła­tem, ukrzy­żo­wan, umarł i pogrze­bion. Zstą­pił do świa­ta umar­łych.[1] Trze­cie­go dnia zmar­twych­wstał. Wstą­pił na nie­bio­sa, sie­dzi po pra­wi­cy Boga Ojca wszech­mo­gą­ce­go. Stam­tąd przyj­dzie sądzić żywych i umar­łych. Wie­rzę w Ducha Świę­te­go, świę­ty Kościół powszech­ny, spo­łecz­ność świę­tych,[2] grze­chów odpusz­cze­nie, cia­ła zmar­twych­wsta­nie, żywot wiecz­ny.”

Przypisy

  1. Tra­dy­cyj­ne tłu­ma­cze­nie to „zstą­pił do pie­kieł“ – w tek­ście źró­dło­wym nie poja­wia się sło­wo „pie­kło“ (gr. gehen­na) ale „zstą­pił do [miejsc] dol­nych“ (gr. kato­ta­ta). Jest to nawią­za­nie do 1 listu Pio­tra 3,18–20 i 4,5–6, któ­ry mówi, że Chry­stus po śmier­ci gło­sił ewan­ge­lię umar­łym. Inter­pre­ta­cja, że Chry­stus zno­sił po śmier­ci karę pie­kiel­ną, jest nie­zgod­na z Pismem Świę­tym, a po raz pierw­szy poja­wi­ła się w naucza­niu Anzel­ma z Can­ter­bu­ry w XI w.
  2. Dosł. „wspól­no­ta świę­tych“ (gr. hagion koino­nia), wer­sja rzym­sko-kato­lic­ka „świę­tych obco­wa­nie“. Ten frag­ment wyzna­nia mówi o waż­no­ści spo­łecz­no­ści uczniów Chry­stu­sa i o świę­to­ści jako warun­ku tej spo­łecz­no­ści (1P 1,15–16). Dla­te­go w Nowym Testa­men­cie wszyst­kich chrze­ści­jan okre­śla­no jako świę­tych (np. Rz 1,7; Flp 4,21–22; Kol 3,12; Hbr 2,1–2 i inne). W wyzna­niu nie cho­dzi­ło o powsta­łą póź­niej dok­try­nę modli­twy żywych za zmar­łych i wsta­wien­nic­twa zmar­łych za żywych.


Tra­dy­cyj­ne tłu­ma­cze­nie to „zstą­pił do pie­kieł“ – w tek­ście źró­dło­wym nie poja­wia się sło­wo „pie­kło“ (gr. gehen­na) ale „zstą­pił do [miejsc] dol­nych“ (gr. kato­ta­ta). Jest to nawią­za­nie do 1 listu Pio­tra 3,18–20 i 4,5–6, któ­ry mówi, że Chry­stus po śmier­ci gło­sił ewan­ge­lię umar­łym. Inter­pre­ta­cja, że Chry­stus zno­sił po śmier­ci karę pie­kiel­ną, jest nie­zgod­na z Pismem Świę­tym, a po raz pierw­szy poja­wi­ła się w naucza­niu Anzel­ma z Can­ter­bu­ry w XI w.

Dosł. „wspól­no­ta świę­tych“ (gr. hagion koino­nia), wer­sja rzym­sko-kato­lic­ka „świę­tych obco­wa­nie“. Ten frag­ment wyzna­nia mówi o waż­no­ści spo­łecz­no­ści uczniów Chry­stu­sa i o świę­to­ści jako warun­ku tej spo­łecz­no­ści (1P 1,15–16). Dla­te­go w Nowym Testa­men­cie wszyst­kich chrze­ści­jan okre­śla­no jako świę­tych (np. Rz 1,7; Flp 4,21–22; Kol 3,12; Hbr 2,1–2 i inne). W wyzna­niu nie cho­dzi­ło o powsta­łą póź­niej dok­try­nę modli­twy żywych za zmar­łych i wsta­wien­nic­twa zmar­łych za żywych.